پرستاران، فرشتگان بی‌بال

به گزارش پایگاه خبری آوانا خبر به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کردتودی؛

پرستاران، فرشتگان بی‌بال روزهای سخت‌اند؛ سپیدپوشانی که بی‌وقفه در دل بیمارستان‌ها می‌مانند و با حضور آرام و دلگرم‌کننده‌شان، امید را در لحظه‌های تلخ بیماران زنده نگه می‌دارند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کردتودی، وقتی نام حضرت زینب (س) بر زبان می‌نشیند جهان انگار لحظه‌ای مکث می‌کند؛ گویی هوا نرم‌تر می‌شود، نور آرام‌تر می‌تابد و دل‌ها به سمت معنایی می‌روند که در هیچ واژه‌ای کامل نمی‌گنجد: صبر. صبری که نه فقط تحمل سختی، بلکه هنر ایستادن در میانه طوفان است؛ همان هنری که پرستاران این سرزمین هر روز، بی‌ادعا و بی‌هیاهو زندگی می‌کنند.

در بیمارستان‌ها، امروز حال‌وهوای دیگری جریان دارد راهروهای سفید و طولانی که همیشه بوی اضطراب و امید را با هم حمل می‌کنند امروز انگار رنگی از آرامش دارند؛ مثل اینکه دیوارها هم می‌دانند این روز، روز دیدن انسان‌هایی است که سال‌هاست در سکوت ستون‌های پنهان سلامت جامعه را نگه داشته‌اند پرستارانی که با گام‌های آرام اما مطمئن، از اتاقی به اتاق دیگر می‌روند؛ گویی هر قدمشان مرهمی است بر دل‌های بی‌قرار.

پرستار، تنها مراقبِ جسم نیست؛ نگهبان روح است او کسی است که در نیمه‌شب‌های بی‌پایان، کنار تخت بیماری می‌ایستد و ضربان امید را نگه می‌دارد کسی که در لحظه‌های سخت، میان درد و بی‌قراری، آرامش را به بیمار تزریق می‌کند؛ نه فقط با دارو، بلکه با کلام، با نگاه، با حضور.

پرستار، آن‌جا که خانواده نگران و درمانده است تبدیل به تکیه‌گاه می‌شود؛ آن‌جا که بیمار از جهان بریده، تبدیل به پل بازگشت می‌شود.

ولادت حضرت زینب (س) یادآور همین معناست؛ اینکه ایستادگی، فقط در میدان نبرد نیست گاهی در اتاقی کوچک کنار تخت بیماری است. گاهی در سکوتِ شب، در لحظه‌ای که هیچ‌کس نمی‌بیند، اما یک پرستار می‌ماند، مراقبت می‌کند و امید را زنده نگه می‌دارد. زینب (س) با صبرش، با روایتش، با ایستادنش، الگوی تمام کسانی است که در مسیر خدمت، سختی را به جان می‌خرند و لبخند را به چهره دیگران هدیه می‌دهند.

امروز، وقتی مسئولان حوزه سلامت در مراکز درمانی حضور می‌یابند و از پرستاران تقدیر می‌کنند این تقدیر فقط یک مراسم رسمی نیست؛ یک اعتراف جمعی است به اینکه جامعه بدون پرستار، بی‌پناه می‌شود. بدون این انسان‌های بی‌ادعا، هیچ بیمارستانی کامل نیست، هیچ درمانی به سرانجام نمی‌رسد و هیچ امیدی دوام نمی‌آورد.

روز پرستار، روز دیدن انسان‌هایی است که در سخت‌ترین روزهای کشور، از بحران‌ها تا همه‌گیری‌ها، از کمبودها تا فشارهای طاقت‌فرسا، ایستادند و نگذاشتند چراغ سلامت خاموش شود.

روزی است برای گفتن یک «سپاس» بلند، یک «درود» از عمق دل، یک «قدردانی» که شاید نتواند خستگی را از تنشان بردارد، اما می‌تواند دلشان را گرم کند.

در پایان، شاید بهترین جمله همان باشد که سال‌هاست در دل مردم جا دارد:پرستاران، فرشتگان بی‌بال این سرزمین‌اند؛ و روز پرستار، روز دیدن نور آرام حضورشان.

نویسنده: حنیفه خالدی فعال رسانه‌ای